FESTUNG DRESDEN – plan vs. wykonanie (część I)

W lipcu 2012 roku zaplanowaliśmy wyjazd do Drezna. Ponieważ mieliśmy udać się tam z moimi rodzicami, a mama bardzo lubi poznawać fakty historyczne na temat odwiedzanych miejsc, stworzyłam dokładny plan wyjazdu z opisem zabytków. Plan wycieczki do Drezna poniżej. A jak zwiedzanie wypadło w rzeczywistości? O tym w kolejnym poście.

DZIEŃ 1 – 14.07.2012 (sobota)

Z hotelu przy Melanchthonstraße, gdzie pozostawimy samochód, udajemy się mostem Augusta na plac zamkowy (Schlossplatz), gdzie znajduje się Katedra Trójcy Świętej Hofkirche. Po drodze mijamy Goldener Reiter, jednak nie możemy się przy nim zatrzymać na długo, gdyż o godzinie 11.30 w Hofkirche odbywają się darmowe koncerty organowe (jedynie w środy i soboty).

hofkirchKościół Hofkirche jest największym kościołem katolickim w Dreźnie i zarazem ostatnią barokową budowlą w mieście. Został on wybudowany za czasów Fryderyka Augusta II, następcy Augusta Mocnego. Fryderyk August II, podobnie jak August Mocny, został obrany królem Polski i podobnie jak ojciec musiał konwertować, żeby móc stać się królem katolickiej Polski. Działo się to w roku 1719. Wzniesienie katolickiego kościoła, o którym zdecydował specjalnym dekretem budowlanym jeszcze August Mocny, natrafiło w ojczyźnie reformacji na duży sprzeciw. Dlatego 28 lipca 1739 kamień węgielny został wmurowany w wielkiej tajemnicy, tak że nikt nie wiedział, co ma w tym miejscu zostać wybudowane.

Książę elekcyjny sprowadził włoskiego architekta Gaetano Chiavieriego. Pomagać mu mieli jego rodacy Francesco Placidi i Antonio Zucchi. Kościół Hofkirche nie jest jednak „włoską” budowlą, ponieważ włoscy architekci nie znali języka niemieckiego i mieli dużo problemów z saksońskimi pracownikami. W końcu po 10 latach budowy główny włoski architekt poczuł się obrażony i wrócił do Rzymu. Jego zadania przejął mistrz budowlany Johann Christopf Knöffel i Julius Heinrich Schwarze. Dokończyli oni budowlę utrzymaną w stylu barokowym. Na sam koniec została wybudowana dwupiętrowa (przełamana w połowie), wysoka na 91 metrów wieża. Protestanckie Drezno otrzymało tym samym jako najpiękniejszą budowlę sakralną katolicki kościół, którego koszty oczywiście ponieśli podatnicy. Za czasów Napoleona nastąpiło formalne uznanie Kościoła Hofkirche przez Saksonię.

Kościół jest trzynawową bazyliką. Nawa główna ma 52 metry długości i 18 wysokości. Oprócz kaplicy szczytowej znajdują się również cztery kaplice boczne: Kaplica św. Krzyża, Kaplica Sakramentu, Kaplica św. Bernarda i kaplica Jana Nepomuka, która od 1973 aż do dziś pełni rolę „Kaplicy ku pamięci ofiar 13 lutego 1945 i każdej niezawinionej przemocy”. Lekko opadający dach jest ograniczony balustradą, która jest ozdobiona wysokimi na 3,5 metra figurami apostołów i świętych. Te 59 statuet stworzył włoski architekt Lorenzo Mattieli. W kościelnej krypcie znajduje się 49 sarkofagów katolickich Wettynów i szczególnie bogato zdobiony sarkofag króla Jana. W tejże krypcie znajduje się również pojemnik z sercem Augusta Mocnego, którego ciało zostało pogrzebane w Krakowie.

Hofkirche posiada jako jedyny w Dreźnie organy Silbermanna, które uznaje się za jego najpiękniejsze. Organy te są również ostatnimi, które zostały przez Silbermanna wykonane. Balthasar Permoser stworzył białą, wypolerowaną, częściowo złoconą ambonę. Od niego pochodzi również rzeźba marmurowa „Chrystus na palu męczeńskim”. W kościele znajduje się również malowidło ołtarzowe „Wniebowzięcie Chrystusa” (prawie 42 metry kwadratowe) wykonane przez Raphaela Antona Mengsa, a także wysoki na 4,2 metra srebrny krzyż i 6 srebrnych świeczników wysokich na 2,1 metra, wykonanych przez warsztat Johanna Ignaza Bauera.

Wstęp do kościoła jest bezpłatny.

residenzschloss-dresdenNastępnie udajemy się do położonego nieopodal Residenzschloss. To Rezydencja Wettynów w Dreźnie, przykład sztuki renesansowej i barokowej, znajdujący się w Starym Mieście w Dreźnie. Obecny zamek ma 800-letnią tradycję. Już w wieku XII kiedy to przodującą rolę odgrywała siedziba w Miśni istniał tutaj niewielki zamek, o czym świadczą fundamenty znajdujące się pod główną wieżą. W 1382r. powiększono rezydencję, w 1471 wzniesiono obecne skrzydło zachodnie. Gdy Drezno stało się w 1485 roku stałą rezydencją władców, nastąpiła przebudowa średniowiecznego zamku w budowlę renesansową. W 1530 roku na wysokości bramy północnej został wzniesiony reprezentacyjny zamek mieszkalny, którego budowę zlecił książę Jerzy Brodaty. Dlatego też ta część kompleksu nazywana jest dzisiaj budowlą Jerzego zaś wejście do budowli znane jest jako brama Jerzego. W 1547 roku zamek został ponownie rozbudowany w stylu renesansowym. Hans i Bastian Kramer stworzyli nazwaną później tzw. budowlę Moryca i oraz pozostałe skrzydła wokół dziedzińca.

W roku 1701 zamek częściowo spłonął. Do odbudowy August II Mocny zatrudnił znanych architektów i artystów, wśród nich twórcę Zwingeru – Matthäus Daniel Pöppelmann. Wraz z Raymondem Leplatem i Johannem Melchiorem Dinglingerem stworzyli oni galerię sztuki Grünes Gewölbe (niem. zielone sklepienie), której nazwa pochodziła od barwy, na którą pomalowano ściany pomieszczeń – malachitowej zieleni.

W nocy z 13 na 14 lutego 1945, w trakcie alianckiego nalotu dywanowego na Drezno, zamek został zbombardowany i spłonął. Kilkufazowa odbudowa trwała długo, aż do 2004, kiedy to zamek udostępniono zwiedzającym.

Wstęp: 10 euro

Dresden_Georgentor_101Od strony Schlossplatz do Georgenbau, również znajdującego się na placu zamkowym, prowadzi Brama Jerzego (Georgentor). Przez nią można dostać się m.in. do pomieszczeń wystawowych oraz do najstarszej na Starówce odrestaurowanej w 1991r. wieży – Hausmannsturm (100 metrów wysokości), ładnego punktu widokowego. Wstęp na wieże kosztuje 3 euro.

Wśród pomieszczeń pałacowych warto zwiedzić Komnatę Lustrzaną (Spiegielzimmer) i dawna tablicę pałacową służącą za salę teatralną.

Wśród kolekcji muzealnych wyróżnia się słynny skarbiec królów saskich Grünes Gewölbe (wstęp: 6 euro). Pomieszczenia nazwane Zielonym Sklepieniem istniały już w XVI wieku jako skarbiec niedostępny dla zwiedzających. Uważano, ze grube mury ochronią skarbiec przed pożarem.

W latach 1723-1729 urządził elektor saski i król Polski August II Mocny zajmującą w dziewięć pomieszczeń „izbę cudów” (Wunderkammer) o barokowym wystroju wnętrz, umożliwiającą zwiedzanie nagromadzonych skarbów. Później po przebiciu ścian dołączono jeszcze osiem dalszych pomieszczeń. Projekt architektury sporządził Matthäus Daniel Pöppelmann, architekt drezdeńskiego Zwingeru i wschodniej fasady Zamku Królewskiego w Warszawie.

Podczas nalotu na Drezno uległy uszkodzeniu trzy z dziewięciu pomieszczeń. Same skarby zostały wcześniej ukryte w twierdzy Königstein. W końcu wojny zostały wywiezione do Związku Radzieckiego i w roku 1958 przekazane władzom NRD.

W latach 1959-2004 skarbiec był eksponowany w salach Albertinum. 7 września 2004 otwarto dziesięć pomieszczeń „nowego Zielonego Sklepienia” na piętrze zachodniego skrzydła Zamku Rezydenckiego.

Kolekcja królów i elektorów saskich obejmuje ponad 4000 dzieł sztuki, z tego 1100 w Nowym Zielonym Sklepieniu, a 3000 w Historycznym. Ze względu na ograniczoną przestrzeń wystawową eksponuje się tylko najcenniejsze dzieła sztuki jubilerskiej. Dodatkową atrakcją sal historycznych jest barokowy wystrój wnętrz.

DSC_0225_daOd strony Augustusstr. fasadę Residenzschloss zdobi przepiękna mozaika – Pochód Książąt (Fürstenzug). Jest to długi na 102 metry, największy na świecie porcelanowy obraz, przedstawiający panujących na terenie Saksonii, w latach 1123-1904, Wettinów. Malowidło powstawało na przestrzeni lat 1871- 1876. Jego twórcą był profesor drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych i malarz historyczny Wilhelm Wahlter.  Dzieło wykonano  przy użyciu techniki sgraffito. W latach 1904-1907 przeniesiono go na 25.000 porcelanowych kafli, pochodzących z miśnieńskiej fabryki porcelany.W czasie bombardowania miasta w 1945 malowidło nie doznało uszczerbku w przeciwieństwie do innych znajdujących się w jego okolicy budowli. Na malowidle znajduje się 35 władców Saksonii oraz 58 innych osób. August II Mocny i jego syn Fryderyk August II pojawiają się w poczcie jako królowie Polski: pierwszy jako król August II, drugi jako król August III.

Do Schlossplatz przylega rozległy Theaterplatz (Plac Teatralny). Stoi tu budynek Semperopera (Opera Państwowa). W latach 1838 – 1841 powstał Teatr Dworski, który stał na jej miejscu. Zaprojektował go Gottfried Semper. Po niespełna 30 latach budynek spłonął, ale na podstawie planów i zapisków Gottfrieda został odbudowany przez jego syna, Manfreda. Budowla jest doskonałym przykładem włoskiego stylu renesansowego. Odgrywano tu opery Wagnera i Straussa, którzy byli ulubieńcami publiczności. Podczas II wojny światowej także opera została zniszczona. Jej odbudowa trwała 40 lat, a nowa wersja została oddana do użytku 13 lutego 1985 roku.

Staatliche Kunstsammlungen Dresden, Dokumentation Fertigstellung Albertinum,

Rzut okiem na Zwinger i ulicą Brühlische Terrasse udajemy się do Albertinum. Powstało w XVI wieku i w porównaniu do innych zabytków drezdeńskich nie ucierpiało znacznie podczas II wojny światowej. Po wojnie zaczęło być używane jako muzeum. Przerobiony z dawnego arsenału jest dziś miejscem ekspozycji interesujących kolekcji muzealnych. Znajduje się w nim ogromny zbiór rzeźb antycznych i renesansowych oraz Galeria Nowych Mistrzów, np. Friedricha i von Menzla, Renoira, Maneta. Długa na 75 metrów hala na parterze Albertinum mieści ekspozycję Skulpturensammlung (galerię rzeźb). Tworzą ją rzeźby antyczne, m.in. rzymskie kopie dzieł greckich i egipskich. Wstęp: 8 euro

100130_150006_Dresden_Frauenkirche_winter_blue_sky-2

Kilka kroków od Albertinum znajduje się Frauenkirche. Jest to prawdopodobnie najbardziej znany zabytek protestanckiej architektury sakralnej. Kościół został praktycznie doszczętnie zniszczony podczas bombardowań w 1945 roku: spłonął, zawaliła się także jego kopuła. Władze NRD po wojnie zakazały jego odbudowy. Szczątki miały być symbolem pokoju. Dopiero w 1989 roku, po zmianie ustroju, obywatele Drezna mogli zapoczątkować inicjatywę jego rekonstrukcji. Od 1993 roku rozpoczęły się prace, zbiórkę pieniędzy na odbudowę przeprowadzano w całych Niemczech. W 2006 roku wewnątrz kościoła odbyła się pierwsza po latach msza. Konieczna była rekonstrukcja całej budowli, nawet podziemi. Właśnie w nich znajduje się teraz krzyż podarowany na znak pojednania przez biskupa Coventry, miasta zbombardowanego przez siły Luftwaffe. Odtworzono malowidła sprzed wieków, kościół otrzymał 7 nowych dzwonów. Aktualnie kościół jest otwarty dla zwiedzających, jest też siedzibą chóru kameralnego. Wstęp: bezpłatny

W pobliżu Frauenkirche znajduje się budynek Ratusza (Rathaus).

Po zwiedzaniu udajemy się do hotelu w celu zakwaterowania. Wieczorem udajemy się na spacer Promenadami nad Łabą. Przechadzka w okolicy Łaby sprawia niezwykłą przyjemność: pozwala w spokoju podziwiać piękne widoki, jakie rozciągają się przed turystą w Dreźnie. Spacerując nad brzegiem rzeki turysta ma sposobność mijać efektowne budynki i poczuć się jak na obrazie Canaletta, który często pracował właśnie nad rzeką. Mieszkańcy miasta często urządzają nad rzeką grille i pikniki, spotykają się także w celu uprawiania sportów.

DZIEŃ 2 – 15.07.2012 (niedziela)

7Po śniadaniu, ponownie mostem Augusta, udajemy się do najbardziej znanego zabytku Drezna – Zwinger. Pałac został zbudowany z rozkazu Augusta Mocnego. Władca chciał, by był on jak najokazalszy – liczył na otrzymanie korony cesarskiej i chciał udowodnić tym samym swoją potęgę. Jego megalomańskie zapędy spełzły na niczym, ale Zwinger wciąż cieszy oko. Budowę rozpoczęto w 1709 roku i skończono w 1732. Podobnie jak Frauenkirche podczas nalotów bombowych w czasie II wojny światowej uległ ogromnym zniszczeniom. Odbudowę rozpoczęto w 1946 roku i była kontynuowana przez 17 lat. W Zwingerze odbywają się wystawy oraz imprezy kulturalne.

Kompleks pałacowy kryje w sobie także Galerię Malarstwa Dawnych Mistrzów. Wstęp do galerii: 10 euro. Kupując bilet warto wziąć mapkę galerii. Na parterze znajdują się holenderskie gobeliny i obrazy Canaletta. Na pierwszym piętrze wystawiono m.in. dzieła Tycjana, Rafaela, Rembranta. Na znacznie mniejszej powierzchni wystawowej drugiego piętra można zobaczyć m.in. obrazy Watteau.

Na dziedzińcu, naprzeciw wejścia do Semperbau widać ozdobną bramę zwieńczona złotą polską koroną podtrzymywaną przez orły – w ten sposób projektanci Zwingera podkreślili fakt, że August Mocny był również Królem Polski. Kronentor (Brama Koronna) to główne wejście do pałacu Zwinger.

W budynku na prawo od bramy można zwiedzać Mathematisch-Physikalischer Salon (Salon Matematyczno-Fizyczny). Prezentuje interesującą kolekcję urządzeń pomiarowo-naukowych. Niestety kolekcja jest niedostępna ze względu na przebudowę, która trwać będzie do kwietnia 2013 roku.

Na przeciwnym krańcu dziedzińca stoi tzw. Glockenspielpavillon z zegarem, z którego zwisają niewielkie dzwonki z miśnieńskiej porcelany. W pawilonie przy Glockenspielpavillon znajduje się Porzellansammlung (zbiór porcelany) reklamowany jako najcenniejszy na świecie. Wstęp: 6 euro.

Na zachód od Zwinger Wallpavillon. Został wzniesiony w latach 1716-17. Tym budynkiem Matthäus Daniel Pöppelmann osiągnął jako architekt szczyt swojego kunsztu. Budowla znajduje się w północnej części kompleksu Zwingera i składa się z okien i kolumn zakończonych półkolistymi łukami. Artystyczne zdobienia są uwidocznione na dwóch poziomach: Pawilon Wallpavillon służy przedstawieniu sił natury. Jako kontrast do tych rzeźb zostały przedstawione światy mitologii i polityki. Narożne rzeźby mają za zadanie głosić sławę księcia elekcyjnego. Dzieła te przedstawiają Augusta Mocnego, który trzyma w rękach koronę Polski. W innej rzeźbie August Mocny w roli Parysa jest otoczony przez Junonę, Minerwę i Wenus. Te trzy boginie są uosabiane z Herą, Ateną i Afrodytą, i symbolizują potęgę, mądrość i miłość. Inne rzeźby znajdujące się na attyce przedstawiają cztery wiatry, które niosą sławę władcy na wszystkie strony świata. Te dzieła zostały stworzone przez Johanna Christiana Kirchnera. Na środku frontonu znajdują się saksońskie i polskie herby z inicjałami A.R. (Augustus Rex).

indeksPo zwiedzeniu kompleksu Zwinger, mostem Augusta wracamy na północny brzeg Łaby w celu zwiedzenia Neustadt – nowego miasta. Mijamy Blockhaus i dochodzimy do Złotego Jeźdźca – Goldener Reiter. Jest to rzeźba ukazująca Augusta Mocnego jako cesarza romańskiego. Następnie ulicą Grosse Meissner udajemy się do Pałacu Japońskiego.

Japanische Palais (wstęp: 4 euro), jak większość innych zabytków, także został zniszczony podczas II wojny światowej. Kompleks pałacowy ma cztery skrzydła, dachy w japońskim stylu i rzeźby w stylu chińskim. W czasie swojego istnienia pałac służył jako magazyn porcelany, biblioteka i muzeum. Aktualnie wewnątrz znajduje się Krajowe Muzeum Prehistorii oraz Państwowe Muzeum Etnologiczne. Atrakcję stanowi także duży, barokowy ogród wokół pałacu.

Po zwiedzaniu pałacu idziemy na północ ulicą Königstrasse. Po drodze po prawej stronie mijamy kościół Dreikönigkirche. Na końcu ulicy docieramy do Albertplatz – zielonego placu z pięknymi fontannami.

 

DZIEŃ 3 – 16.07.2012 (poniedziałek)

Po śniadaniu wymeldowujemy się z hotelu i jedziemy zwiedzać Szwajcarię Saksońską. Pierwsza atrakcja – Zamek Stolpen, oddalona jest od Drezna 25 km.

StolpenPośród saksońskich pałaców i zamków Burg Stolpen, który jest teraz w częściowej ruinie, nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale historia hrabiny Cosel, kochanki Augusta II Mocnego, która popadła w niełaskę swojego pana i władcy i została tutaj uwięziona na 49 lat – jest głównym motywem promocji tego zamku.

Z parkingu, udajemy się wąską uliczką w górę, zamek który widać z daleka wytycza nam drogę. Wąskie uliczki stanowią atrakcję, gdzie można oglądać różnie ozdobione domy. Stare domy, w których znajdują się dziś sklepiki lub knajpki, zostały odrestaurowane i nie tracą do dzisiaj swojego uroku. Stolpen to wielki pagórek bazaltowy, którego zwieńczeniem jest zamek. Zatrzymujemy się jeszcze na chwilkę na rynku miasteczka, gdzie centralnym punktem jest słup pocztowy. Przed wejściem do zamku przed kasą, jest podwórze zamku. Można na nie wejść i przyjrzeć się budowli oraz imponującym bazaltowym blokom, na których stoi zamek. Obszar ten stanowił kiedyś przyzamkowy zwierzyniec i był miejscem polowań. Idąc w górę dochodzimy do kasy. Po wykupieniu biletu, na którym znajduje się mapka całego obszaru zamku zaczynamy zwiedzanie.

Najpierw wchodzimy do pomieszczeń muzealnych, gdzie na makiecie jest pokazane w jaki sposób w zamku funkcjonowały wodociągi. Zwiedzamy następnie salę tortur i narzędzia, którymi torturowano więźniów. Jest tutaj także wspaniała kolekcja zabytkowych wozów strażackich, zbroi i uzbrojenia oraz broni palnej.

Następnie przechodzimy do zwiedzania lochu głodowego, przy którym są wspaniałe bloki skał bazaltowych prawie pionowo wyrastających z wnętrza góry.

Teraz wchodzimy na główny dziedziniec zamku, gdzie w jednym z jej rogów stoi wieża Jana, w której była więziona przez ostatnie 49 lat swojego życia hrabina Cosel. Została pozbawionia wolności bez uzasadnienia, bez śledztwa, bez procesu i bez wyroku. Pomieszczenia te, to dwa pokoje o owalnym kształcie, wyposażone w przedmioty codziennego użytku. Więźniarka miała tam własny wychodek, podgrzewane łoże, srebrne ozdoby, osobną, dobrze wyposażoną kuchnię. Miała też własne służące. W jednej z komnat znajdują się tablice opisujące losy hrabiny.

Po zwiedzeniu wieży Jana idziemy teraz do wieży zegarowej, wewnątrz której na ścianach można zauważyć stare freski. W tej wieży jak nazwa wskazuje był umieszczony zegar który wybijał godzinę mieszkańcom zamku, a teraz ułożone są jego szczątki.

Dalej idziemy do zamkowej kaplicy, a w zasadzie do tego co po niej pozostało. Tutaj znajduje się grób hrabiny Cosel, która zmarła 31 marca 1765 roku mając 85 lat. Została ona potajemnie pochowana 4 kwietnia w kaplicy zamkowej. Dziś przypomina o tym tablica pamiątkowa na terenie zamku.

Teraz udajemy się do wieży widokowej z której mamy widok na całe miasteczko Stolpen i jego okolice. Dalej udajemy się do podziemi do następnej ekspozycji, a po drodze mijamy jeszcze studnię. Jest to najgłębsza wydrążona w bazalcie studnia na świecie. Drążona przez górników ze wschodnich Rudaw przez 24 lata. Głębokość studni wynosi 84,4 metry, a przy postępie 3 – 4 metry rocznie, na dzień roboczy to jest ok 1 – 1,5 cm.

Zamek zwiedzać można codziennie, w porze letniej (kwiecień-październik) w godzinach 9.00-18.00. Cena biletu wynosi 5 euro.

auf-der-burg-hohnstein-2b77cb0d-5a43-4e40-bce4-023251b8676fKolejny na trasie jest zamek Hohnstein, oddalony od Stolpen o 12 km (20 min jazdy samochodem). Miasteczko Hohnstein położone jest w bardzo malowniczej okolicy. Jego główną atrakcję stanowi  średniowieczny zamek Hohnstein. Potężne zamczysko górujące nad Polenztal (dolina) ma już ponad 800 lat. Wznieśli go w XII wieku Czesi, a w XV wieku wraz z okolicznymi ziemiami należał do władców Saksonii. Zamek można zwiedzać w porze letniej w godzinach od 10.00 do 17.00. Wstęp kosztuje 1,60 euro.

Oprócz tego zobaczyć tu możemy zabytkową część miasteczka, jeden z najpiękniejszych w Saksonii  miejskich kościołów barokowych oraz wspaniały budynek ratusza, wzniesiony w XVII wieku.

Basteibrucke-Saxony-Germany

Następnie wyruszamy do Rathen, oddalonego o 22 km od Hohnstein. Z tego najładniejszego kurortu w Szwajcarii Saksońskiej wyruszamy, aby zobaczyć gwóźdź programu – skały Bastei. Na dotarcie z miejscowości do skał potrzeba półgodzinnego spaceru. Szlak doprowadzający do największej atrakcji jest łatwy, ale pokonać trzeba dużą ilość stopni. Po drodze mija się słynny kamienny most Basteibrücke, niesamowicie wrośnięty w wyniosłe iglice skalne, z fantastycznym widokiem na płynącą w dole Łabę.

Z Rathen wyruszamy do Königstain, oddalonego do Rathen o 7 km. Jedna z największych twierdz górskich w Europie przyciąga każdego roku tysiące turystów. Warto na początku wspomnieć, że twierdza stanowi kompleks różnego rodzaju budynków, mieszczących rozmaite wystawy – stałe i czasowe, a także park i dziedziniec. Całość wygląda wewnątrz jak małe miasteczko otoczone grubym murem.

Festung-KonigsteinTutaj nie mamy zbyt wielu możliwości parkowania i samochód musimy zostawić na płatnym parkingu kilkaset metrów od wejścia do twierdzy. Trzeba więc zabrać ze sobą trochę drobnych. Wstęp do twierdzy to koszt 8 euro. Twierdza powstała na szczycie piaskowcowej góry stołowej, na jednym z charakterystycznych dla Szwajcarii Saksońskiej wzgórz. Można je zobaczyć nawet z cypla skalnego przy Bastei. Twierdza z dołu wygląda niemal jak jednolity, betonowy mur – bez żadnych zdobień i upiększeń. Brama wejściowa, a raczej kilka bram, przyprawia o ciarki na plecach – potężne, ponure mury, pośród których wiedzie przejście do wnętrza twierdzy.  Dodatkowe wrażenie robi fakt, że budowla jest niemal wkomponowana w skały góry. Nic dziwnego, że budowla ta ani razu w historii nie została zdobyta przez wroga. W czasie zagrożeń tutaj przechowywane były klejnoty drezdeńskiego skarbca, tutaj też przetrzymywano politycznych więźniów, jeńców i innych skazańców. Nazwa Königstein niemal zawsze brzmiała jak groźba – w szczególności dla ministrów książęcych, których zamykano tu w przypadku niesubordynacji lub jeśli utracili oni akurat względy króla. Twierdza Königstein była nie tylko więzieniem i siedzibą wojska – dokonywano tu także egzekucji na skazańcach.

Kiedy dotrzemy na główny dziedziniec, możemy udać się w dowolnym kierunku i zwiedzać wybrany przez nas budynek. Pośrodku placu znajduje się mapka całego 9,5 hektarowego areału twierdzy, która wyjaśni nam, jakie mamy możliwości. My w pierwszej kolejności udajemy się do budynku studziennego. Znajduje się tu najgłębsza w Saksonii studnia, której głębokość sięga 152,5 metra. Studnia robi niesamowite wrażenie. Jest podświetlona i można do niej zajrzeć przez grubą szybę.

Następnie idziemy obejrzeć sobie stajnię komendanta. Zobaczymy tu pełne wyposażenie ówczesnych stajni – łącznie ze słomą, łańcuchami, narzędziami i… pajęczynami, a nawet koniem (sztucznym oczywiście). Następnie idziemy do prywatnych pomieszczeń komendanta. Jest to niewielka wystawa z trzema pomieszczeniami, które znajdują się do tego za szybą, ale wrażenie jest niesamowite. Niemal cały wystrój zachowany jest w oryginale.

Jako małą odmianę możemy w każdej chwili zwiedzić jeden z bastionów twierdzy i pozachwycać się wspaniałymi widokami na Szwajcarię Saksońską. Widok jest wspaniały, tym bardziej, że u stóp twierdzy wije się cudna Łaba. Ogromne wrażenie robią też potężne mury i obwarowania twierdzy z armatami.

Kolejnymi budynkami wartymi zwiedzenia są budynki mieszkalne żołnierzy oraz piwnica, w której przechowywano niegdyś beczki. Piwnica, a właściwie wielgachny spichlerz wyglądający nieco jak komunistyczny betonowy blok, ma dość strome zejście. W jej wnętrzu stoją jeszcze oryginalne stare beki z zardzewiałymi okuciami.

W budynku „skarbca” twierdzy znajduje się wystawa przedstawiająca urzędnika przy biurku i jego kasę oraz żołnierza piechoty w mundurze z około 1860 roku. Znajdują się tu także beczki pełne po brzegi złota.

Inną ciekawą atrakcją jest wspaniale wyposażona zbrojownia z najprawdziwszymi działami armatnimi różnego kalibra i kulami, różnego rodzaju bronią i  innym sprzętem wojskowym. Wystawę uzupełniają figury w mundurach żołnierzy.

Warto jeszcze zwiedzić leżącą na terenie twierdzy kapliczkę. Potem udajemy się na spacer po terenie parku twierdzy. Po drodze znajdujemy bunkier, do którego w czasie zarazy zamykano chorych. Na koniec spaceru wstępujemy jeszcze do budynku, w którym znajduje się wystawa ukazująca więzienne cele – oczywiście z figurami umorusanych więźniów w kajdanach.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s